Dlaczego Baran i Panna czują, że robią wszystko dwa razy

Pary kwinkunksu nie rozpoznają się z daleka; bez wspólnego punktu odniesienia każda zgoda powstaje osobno. Baran i Panna czują to najmocniej we wspólnej pracy: idą do tego samego celu dwiema drogami, które nigdzie się nie przecinają. Nazywanie tego niedopasowaniem byłoby błędem; więź da się zbudować, tylko nie utrzymuje się sama i przy każdej nowej sytuacji jest omawiana od początku.

Dla Barana robota kończy się wtedy, gdy pojawia się wynik. Dla Panny ta sama robota kończy się dopiero wtedy, gdy nie ma w niej błędów. Odległość wygląda na małą, a w codzienności powtarza się bez przerwy.

Poprawka Panny dociera do Barana najczęściej jako krytyka, choć dla niej poprawianie jest formą uwagi. Pośpiech Barana wygląda dla Panny na niedbałość, choć dla niego szybkość też jest miarą jakości: bezbłędna praca dostarczona za późno liczy się jako praca stracona.

Baran daje Pannie pozwolenie na start. Sama Panna potrafi przeciągać przygotowania bez końca; wypuszczenie czegoś niedoskonałego przychodzi jej trudno. Przy Baranie ten próg spada, bo Baran nie uważa niedokończonej roboty za powód do wstydu.

Panna daje Baranowi trwałość. To, co Baran zbudował szybko, potrafi rozpaść się przy pierwszej awarii; porządek dołożony przez Pannę utrzymuje tę samą rzecz w drugim i trzecim miesiącu. Oboje dochodzą do wyniku, którego osobno by nie osiągnęli.

W codzienności ta para najczęściej zderza się przy drobiazgach: zakupach, porządku, terminach opłat. Baran uznaje je za sprawy drugiego planu, Panna za samo życie. Pary, którym się układa, dzielą obowiązki otwarcie i uczą się nie wchodzić na cudze pole.