Aslan sahneyi kurar, Başak provayı yapar

Aslan bir işi bitirince önce duyulmasını ister. Başak aynı işe bakar ve gözüne ilk takılan eksiği söyler; bunu kötü niyetle değil, yardım olsun diye yapar.

İki cümle arasındaki mesafe bu ilişkinin asıl konusudur. Başak sıralamayı değiştirdiğinde, yani önce ne iyi olmuş sonra ne eksik dediğinde, aynı uyarı kavgaya değil işe dönüşür.

Aslan büyük işleri üstlenmeyi sever: taşınma günü, misafir akşamı, bozulan bir şeyin tamiri. Gündelik olanı, yani her gün tekrar eden otuz küçük işi, Başak fark ettirmeden yapar ve bir süre sonra bunun sayıldığını düşünmez. Bu ilişkide en sık patlayan yer kırılan bir söz değil, üst üste binmiş sıradan bir haftadır.

Aslan görünen şeye rahat harcar: bilet, hediye, iyi bir akşam yemeği. Başak aynı parayı yedek hesapta tutmayı tercih eder.

Kavga rakamdan değil, haber verilmemesinden çıkar. Başak'ı rahatsız eden tutarın kendisi değil, hesabı sonradan öğrenmektir.

İşleyen düzen basit: belli bir sınırın üstündeki harcama önceden söylenir, altındakine kimse karışmaz. Aslan bunu kısıtlama saymaz, çünkü küçük harcamalar serbest kalır.

Kalabalıkta roller kendiliğinden bölünür: Aslan sohbeti taşır, Başak kimin ne dediğini hatırlar ve eve dönerken akşamın asıl özetini yapar. Aksadığı yer, Başak'ın yorulup erken kalkmak istediği ve Aslan'ın daha yeni ısındığı gecelerdir; kapıda geçen o beş dakikalık pazarlık bu çiftin en tanıdık sahnesidir.