Koç ve Boğa aynı hızda yürümüyor

Koç için karar, verildiği anda biter; tartışma kararın ardından gelirse sinirlenir. Boğa için karar bir süreçtir: fiyat karşılaştırılır, bir gece uyunur, ertesi sabah aynı şey hâlâ mantıklı geliyorsa evet denir. Araba, taşınma, iş değişikliği, hangisi masaya gelirse gelsin bu iki saat dilimi çarpışır.

Çözüm ortada ve sıkıcı: küçük kararlarda Koç serbest kalsın, bütçeyi ya da takvimi bağlayan kararlarda Boğa'nın bir gecesi peşinen kabul edilsin. O bir gece Koç'a uzun gelir, bir yıl sonra pişmanlık listesinin kısaldığını fark eder.

Boğa parayı görünür bir güven olarak tutar: hesapta duran rakam, ödenmiş fatura, dolu buzdolabı. Koç ise parayı hareket sayar, bir şeyi mümkün kıldığı sürece anlamlıdır. Ortak hesapta bu iki okuma çarpışır. İşleyen düzen genelde şu oluyor: düzenli giderler ortak hesaptan ödenir, kalan ikiye bölünür ve kimse kimsenin harcamasını sorgulamaz.

Koç'un öfkesi yüksek ve kısadır: on dakika bağırır, yarım saat sonra yemek ısmarlar. Boğa'nın öfkesi geç gelir, ama geldiğinde eşyalar yerinden oynar ve aynı cümle iki hafta boyunca hatırlatılır.

Bu yüzden Koç tartışmayı kapattığını sanırken Boğa hâlâ içeriden sayıyor olabilir. Geçti mi diye sormak bu çiftte gerçekten işe yarar: Boğa sorulduğunda cevap verir, sorulmadığında susar.

Yemek saati, pazar sabahı, koltuğun yeri, hepsi genelde Boğa'nın elinde şekillenir. Koç bu düzeni durgun bulur ama içine yerleşir, çünkü kendi başına kalsa üç gün üst üste aynı şeyi yerdi. Buna karşılık hafta sonu planını, bileti ve bilinmeyen sokağa girme cesaretini Koç getirir. Boğa'nın kurduğu ev Koç olmadan sabahtan akşama aynı kalır; Koç'un günü de Boğa olmadan akşama toparlanmaz.