Koç ile Oğlak aynı hedefe neden iki ayrı hızda gidiyor

Öncü nitelik ikisinde de bulunduğu için kimse bekleyen taraf değildir. Tartışma nereye gidileceği konusunda değil, ne zaman gidileceği konusunda çıkar.

Koç hazır olmayı beklemeyi kayıp sayar; Oğlak hazırlıksız gitmeyi savurganlık sayar. İkisi de kendi ölçüsünde haklıdır ve bu tartışma bir kez çözülmez, her yeni kararla geri gelir.

Koç riski bir kere alır ve sonucuna katlanır; kaybetmek onu uzun süre etkilemez. Oğlak riski hesaplar ve kaybı ağır yaşar, çünkü kayıp onun için yalnızca para değil, kaybedilen zamandır.

Bu fark ortak kararlarda somut biçimde görünür: aynı yatırım, aynı iş teklifi ya da aynı taşınma kararı ikisinde tamamen farklı bir hesap üretir.

Uzun süren örneklerde bu iki hesap birbirini dengeler. Koç, Oğlak'ın uyarısını dinlediğinde gereksiz kayıplardan kaçınır; Oğlak, Koç'un ısrarıyla beklemeyi bıraktığında kaçırdığı fırsat sayısı azalır.

Oğlak, Koç'un hızını bir yapıya bağlar; Koç'un başlattığı işlerin ilk aydan sonra da ayakta kalmasını sağlar.

Koç ise Oğlak'ın hazırlığını sonsuza kadar uzatmasını engeller. Oğlak tek başına doğru anı beklerken fırsatı kaçırabilir; Koç'un yanında karar daha erken alınır ve iş gerçekten başlar.

Bu alışverişin işlemesi için iki tarafın da ötekinin katkısını küçümsememesi gerekir. Koç'un hızı düşüncesizlik, Oğlak'ın hazırlığı ise korkaklık sayıldığında ikisi de kendi tarafına çekilir ve ortak iş durur.

Bu ikilide asıl gerilim yetkidir. Koç sorumluluğu doğrudan alır ve duyurur; Oğlak sorumluluğu zaten üstlenmiş olduğunu düşünür ve kararın kendisine sorulmasını bekler.

Alanlar bölündüğünde bu gerilim büyük ölçüde biter. Hangi kararlarda kimin son sözü söyleyeceği belli olduğunda ikisi de rahatlar ve ortak iş hızla ilerler. Bu ayrım yapılmadığında ise her karar iki kez alınır: bir kez Koç uygular, bir kez Oğlak yeniden düzenler ve ikisi de emeğinin boşa gittiğini düşünür.