Gdzie Koziorożec i Wodnik się rozchodzą

Koziorożec pyta, jak wykorzystać to, co jest. Wodnik pyta, dlaczego akurat tak jest i czy nie dałoby się inaczej.

Dla Koziorożca takie pytanie bywa stratą czasu; dla Wodnika brak takiego pytania jest brakiem myślenia.

Razem tworzą jednak zaskakująco dobry zespół, o ile żadne nie próbuje przerabiać drugiego: jedno wymyśla, drugie robi z tego coś, co da się utrzymać.

Wodnik chce mieć prawo do własnego zdania, także wtedy, gdy jest niewygodne. Koziorożec chce mieć spokój i przewidywalność, bo dopiero na nich buduje.

Spór nie dotyczy więc uczuć, tylko tego, ile zmienności jest do zniesienia. Ustalone wprost minimum stabilności działa tu lepiej niż jakiekolwiek zapewnienia.

Koziorożec nie tłumaczy się z nastroju i uważa, że wynik mówi za niego. Wodnik potrafi wyjaśniać godzinami, ale wyłącznie na poziomie ogólnym.

Trudna rozmowa jest przez to bardzo rzeczowa i całkowicie nieskuteczna. Zdanie o tym, że komuś jest przykro, nie pada z żadnej strony i nikt go nie usłyszy.

W pracy i w projektach ta para radzi sobie bardzo dobrze. Wodnik przynosi rozwiązanie, którego nikt jeszcze nie próbował, Koziorożec sprawdza, czy da się je sfinansować i utrzymać.

Słabym punktem jest podział zasług. Obie strony uważają, że wykonały trudniejszą część, i żadna o tym nie mówi. Wystarczyłoby raz podziękować na głos, ale w tej parze nikt nie uważa tego za konieczne.