Co rośnie, a co znika, gdy spotykają się dwa Lwy

Pierwszą rzeczą, którą dwa Lwy sobie dają, jest otwarta pochwała. Lew nie ukrywa cudzego sukcesu i nie przynosi ze sobą zazdrości; widzi miejsce, w którym druga strona błyszczy, i mówi o tym. To najrzadziej omawiana i najbardziej użyteczna strona tej pary, bo w większości związków pochwała jest nawykiem nabytym później, a tutaj stanowi ustawienie początkowe. Ta sama hojność widać po stronie materialnej: oboje chętnie biorą rachunek, wybierają prezent i zbierają ludzi. Wspólny stół nie jest dla nich zadaniem organizacyjnym, tylko zwykłym odruchem.

Kłopot zaczyna się nie tam, gdzie kończy się hojność, lecz tam, gdzie dzieli się uwaga. Lew lubi opowiadać i czeka, aż opowieść znajdzie odzew; dwa Lwy chcą tego samego wieczoru przy tym samym stole. Kiedy jedno kończy swoją historię, drugie przechodzi do własnej i żadne nie ma pewności, że zostało wysłuchane. Uraza nie bierze się z wielkiego zdarzenia, tylko zbiera się z drobnych chwil bez odpowiedzi. Pary dwóch Lwów, którym układa się długo, zwykle rozwiązują to bez namysłu: nie rywalizują na tym samym polu, rozdzielają obszary zainteresowań i każde zgadza się być widownią drugiego w jego dziedzinie.

Gdy jakość stała występuje po obu stronach, w parze nie zostaje nikt, kto pierwszy zmieni postawę. Lew traktuje wycofanie słowa jak słabość; to cecha, która trzyma więź mocno, ale wydłuża spór. Nieporozumienie między dwoma znakami o tej samej jakości potrafi stać w tym samym miejscu przez wiele dni, bo oboje dobrze czekają.

Podwojony żywioł ognia dokłada do tego szybkość. Kłótnia zaczyna się głośno, a kończy powoli, bo nikt nie odpuszcza. Tak naprawdę brakuje tu nie racji, lecz pośrednika, który schłodziłby dystans; trzeciego znaku, który zwykle go wnosi, przy tym stole nie ma. Dlatego pary dwóch Lwów najczęściej wymyślają własny sposób stygnięcia: odkładają sprawę na następny dzień, rozchodzą się do osobnych pokoi albo zamieniają spór w pracę i kończą go tam.