Co dwie Wagi mnożą, a czego nie mają wcale

Pierwszą rzeczą, którą dwie Wagi sobie dają, jest ulga. Nikt nie zarzuca tu nadmiernej delikatności i nikt nie każe drugiemu mówić dosadniej.

Dla obojga to nowe doświadczenie, bo w innych relacjach ciągle słyszeli, że owijają w bawełnę. Dlatego zbliżenie bywa szybkie i wyjątkowo przyjemne, a pierwsze miesiące niemal bezkonfliktowe.

Obie strony ważą warianty i obie chcą, żeby druga wybrała pierwsza. Gdzie zjeść, dokąd pojechać, czy się przeprowadzić — każda decyzja wraca jak piłka.

Paradoks polega na tym, że oboje są jakości kardynalnej, więc obie chcą też prowadzić. Prowadzenie zamienia się jednak w uprzejme sugerowanie, a nie w rozstrzyganie, i sprawy stoją w miejscu miesiącami. Ruszają dopiero pod naciskiem z zewnątrz, i wtedy zwykle okazuje się, że obie strony od dawna chciały tego samego.

Każde z nich mówi to, co utrzyma dobrą atmosferę, i uważa to za takt. Obie strony robią to jednocześnie, więc rozmowa jest miła i nie zawiera prawie żadnej informacji.

Po latach ta para ma cały zbiór spraw, o których nigdy nie było mowy. Rozstania w takim układzie bywają uprzejme i dla obojga niezrozumiałe, bo nikt nigdy nie usłyszał, że coś było nie tak. Jedno pytanie zadane wprost raz w miesiącu wystarczyłoby, żeby połowa tych spraw nigdy nie urosła.

To ich mocna strona. Wspólni znajomi, dobrze urządzony dom, wyjścia i przyjęcia są tu naturalnym tłem życia, a nie towarzyskim obowiązkiem.

Rzeczy praktyczne wypadają gorzej. Rachunki, naprawy i formalności to obszar, którego żadne z nich nie lubi; najczęściej zajmuje się nimi ta osoba, która pierwsza nie wytrzyma bałaganu. Bywa, że przez lata jest to zawsze ta sama osoba, i nikt tego nigdy nie ustalił.