Dwa Raki opiekują się sobą i czekają, aż ktoś odezwie się pierwszy

Dla dwóch Raków najtrudniejsze pytanie roku brzmi: u kogo Wigilia. Każde ma rodzinę, do której jest przywiązane, i każde chce, żeby święta wyglądały jak w dzieciństwie – z tym samym barszczem i tymi samymi kolędami. Znak kardynalny nie czeka, aż coś się samo ułoży, więc oba Raki zaczynają organizować święta, każde u siebie, i dopiero w grudniu okazuje się, że plany się nie zgadzają.

Kiedy dwa Raki się obrażają, w mieszkaniu robi się cicho. Każde chowa się w swojej skorupie i czeka, aż drugie przyjdzie przeprosić. Drugie robi to samo i cisza ciągnie się dniami.

Kończy ją zwykle gest, nie rozmowa: ulubiona zupa na stole, herbata postawiona przy łóżku. Oba Raki rozumieją ten język bez słów i przyjmują go jako przeprosiny. Sam powód kłótni zostaje przez to nieomówiony.

Ta para pamięta wszystko: pierwszy wspólny spacer, datę każdej rocznicy. Zdjęcia są opisane, a pudełko z biletami z koncertów stoi na szafie.

Ta sama pamięć przechowuje urazy. W kłótni o dzisiejsze zakupy wraca zdanie sprzed lat. Co jedno chowa, drugie też chowa, więc stare sprawy mnożą się, zamiast wygasać.

Jako rodzeństwo albo wspólnicy dwa Raki tworzą lojalny zespół. W małej rodzinnej firmie, na przykład piekarni, dbają o klientów jak o gości w domu i pamiętają, kto bierze chleb z ziarnami. Trudniej im z twardymi decyzjami: podwyżka cen czy rozstanie z pracownikiem ciągną się tygodniami, bo żadne nie chce nikogo urazić.