Co dwa Raki mnożą, a czego im brakuje

Pierwsza rzecz, którą dwa Raki sobie dają, to ulga. Nikt nie pyta, czemu ktoś jest dziś przygaszony, nikt nie każe się z tego tłumaczyć i nikt nie proponuje, żeby wziąć się w garść.

Dla obojga jest to doświadczenie nowe, bo w innych relacjach oboje ciągle się z siebie tłumaczyli. Dlatego zbliżenie bywa tu bardzo szybkie i bardzo mocne, czasem szybsze, niż którekolwiek zdążyło się zastanowić.

Kłopot pojawia się wtedy, gdy obojgu jest źle jednocześnie. Rak reaguje na cudzy zły nastrój tak, jakby był jego własny, więc w tej parze przygnębienie się mnoży, zamiast rozkładać na dwie osoby.

Zwykły zły dzień potrafi się przez to rozciągnąć na tydzień. Pomaga rzecz prosta i niełatwa: umówić się, że kiedy oboje mają gorszy moment, wychodzą do ludzi albo zajmują się czymś zewnętrznym, zamiast siedzieć w tym razem.

Oboje wolą dać znak, niż powiedzieć wprost. Rak czyta sygnały bardzo dobrze, więc długo to działa i obojgu wydaje się, że mówienie jest niepotrzebne.

Problem w tym, że sygnał bywa odczytany źle, a nikt tego nie sprawdza. Po kilku latach para ma cały zbiór spraw, których nigdy nie wypowiedziano, i każde jest przekonane, że drugie doskonale wie, o co poszło. Wystarczy jedno pytanie zadane wprost, żeby połowa z nich okazała się nieporozumieniem, ale właśnie tego pytania nikt tu nie zadaje.

To jest ich mocna strona. Oboje traktują dom poważnie, oboje pamiętają o urodzinach, chorobach i rocznicach, i oboje uznają rodzinę za sprawę pierwszą, a nie za tło dla innych planów.

Jakość kardynalna po obu stronach oznacza jednak, że każde chce prowadzić po swojemu. Spory o urządzenie domu, o pieniądze i o to, jak wychowywać dzieci, bywają w tej parze zaskakująco ostre, bo dotyczą obszaru, na którym obojgu zależy najbardziej. Ustalenie, kto o czym decyduje ostatecznie, oszczędza tej parze więcej niż jakiekolwiek zapewnienia o dobrych intencjach.